Zich geprovoceerd voelen

Als zelfs de PVDA termen gaat gebruiken als “de demonstratiewas een provocatie” weet je dat je met succes een nieuwe strategie hebt geïntroduceerd. Wat is ‘een provocatie’ precies en hoe wordt deze precies gebruikt? Een ‘provokatsjia’ is eigenlijk niets meer of minder dan een uitlokking van een tegenreactie.

Al sinds de demonstraties op het Maidanplein in februari voelen alle partijen zich geprovoceerd genoeg om actief en met dodelijk geweld op te treden. Een provocatie kan is al iets simpels als op een demonstratie aanwezig zijn of het verkeerde kleur lintje dragen. De provocateur daagt daardoor de eerbare en totaal onschuldige opponent uit en deze ziet zich genoodzaakt in te grijpen, vaak met veel geweld. Dit is gerechtvaardigd omdat er een provocatie heeft plaatsgevonden en er dus geen andere oplossing bestaat om te reageren op deze escalatie. Dit is al zo sinds Sovjet tijden, toen de grote industrialisatie op gang kwam middels de 5-jarenplannen. Omdat de het Sovjetidee en de uitvoering daarvan werd gezien als onfeilbaar werden alle fouten toegeschreven aan ‘ provocateurs’ die het communisme in een slecht daglicht wilden stellen. Het idee dat een actie een (agressieve) tegenreactie noodzakelijk maakt is uiteraard niet uniek Russisch, zoals het Tonkin incident of de WMD in Irak laten zien maar de Russen zijn er wel bijzonder bedreven in om alles als provocatie te beschouwen en derhalve als rechtvaardiging om op te treden. Enkele praktijkvoorbeelden:

In het Filmpje probeert RTL verslaggever Olaf Koens enkele vragen te stellen aan een militair op een omsingelde basis op de Krim. Hierin wordt hij gehinderd door overactieve ‘ vrijwilligers’ die zijn  algehele aanwezigheid als ‘provocatie’ en zijn vragen als ‘provocatie actie’. Wat er precies verkeerd is aan het vragen van een paar vragen blijft onduidelijk maar voor de heren is het duidelijk dat zij het recht hebben om in te grijpen, immers een provocatie actie kan niet onbeantwoord blijven. Het gaat er niet eens zozeer om wie er gelijk heeft of wie schuld maar door de verdenking altijd op de ander te laden heb je zelf altijd de handen vrij om op te treden en delft de tegenstander het onderspit. Het is lastig om je hier tegen te wapenen, immers alles kan als een provocatie opgevat worden. Een vlag, een kreet of zelf maar de aanwezigheid is reden om gerechtvaardigd op te treden. Het is het omkeren van de bewijslast en bijna onmogelijk om te bewijzen dat je geen provocateur bent, zeker tegen opgefokte figuren die overal verraders en infiltranten zien.

Op een niveau hoger werkt dit zelfs een stuk effectiever. In de angst om een reactie uit te lokken kun je een tegenstander redelijk verlammen. Zo zijn er berichten dat er steeds Russische helikopters de grens oversteken om een reactie uit te lokken. Mocht er een helikopter neergeschoten worden dan is dat een ‘ provocatie’ en rechtvaardigt dat wellicht een rechtstreekse invasie of in ieder geval een escalatie. Dat de helikopter daar helemaal niet hoort te vliegen is van veel minder belang. Om verdere escalatie te voorkomen moet de mogelijke provocateur zich deze pesterijen laten welgevallen. Zo wordt de beschuldigende partij steeds brutaler en vrijpostiger en de ‘provocateur’ wordt het handelen steeds meer onmogelijk gemaakt wegens angst voor de tegenreactie. Met handen en voeten gebonden is het lastig de strijd aangaan, laat staan jezelf rechtvaardigen. Zoals bij alle conflicten is de waarheid altijd het eerste slachtoffer en provocateurs benoemen werkt hier zeker aan mee.

De Krim Russisch. Vloek of zegen voor Oekraïne?

Afgelopen zondag heeft de Krim met Noord Koreaanse uitslagen gekozen voor aansluiting bij Rusland. Een soort van formele onderstreping voor het feit dat de facto de Krim al Russisch grondgebied is sinds ‘vrijheidsstrijders’ met verdacht veel Russische kenmerken 2 weken geleden het schiereiland bezetten. Oekraïne stond ineens voor een fait accompli en de rest van de wereld met een mond vol tanden. Echter is het verlies van de Krim een vloek of zegen voor het turbulente Oekraïne?  

Vloek

Territoriale integriteit

Territoriale integriteit is nogal een dingetje in het internationaal recht, het is zelfs vastgelegd in een resolutie van de VN. Het stelt dat grenzen van staten niet gewijzigd mogen worden en dat is nu precies wat hier gebeurd. Het is duidelijk dat Oekraïne zelf niet meewerkt aan deze afscheiding en moet toekijken hoe een Rusland zichzelf voor het eerst sinds de tweede wereldoorlog weer gebied toe-eigent. Als er een rechtszaak geopend zou worden heeft Oekraïne een sterke zaak. Maar in het internationale spel der krachten is het natuurlijk wel zo dat territoriale integriteit altijd en alleen geldt als er eigen belangen gediend worden, die van de sterkste partij welteverstaan. Is dat niet het geval dan is er altijd wel een verdrag, resolutie of reden te bedenken om deze integriteit te overrulen  en in te grijpen om de eigen belangen voorrang te geven boven die van anderen.

Precedent werking

De ‘reden’ dat Rusland zich tegen de Krim aan ging bemoeien was dat Russische sprekers ‘bedreigd werden’ en zag zich daardoor ‘genoodzaakt’ in te grijpen. Nu dit zonder al te veel moeite en pijn gebeurd is op de Krim kan al met een schuin oog gekeken worden naar de het industriële oosten van Oekraïne. Net als op de Krim spreekt ook een groot deel van de bevolking Russisch en is nog een hang  naar de voormalige Sovjet Unie. Hoewel de bevolkingsverhoudingen anders liggen om nog maar niet te spreken van de geografie en implicaties wordt ondertussen al lustig het vuurtje opgestookt. Als er pro Russische demonstraties zijn in de grote steden van het oosten zoals Donetsk en Kharkiv worden deze vaak ondersteund door Russische ‘toeristen’ van net over de grens. Ook zijn er berichten dat Russische geheim agenten achter de schermen de polarisatie in de hand werken. De fundering wordt gelegd om Rusland een reden te geven binnen te vallen als de vlam in de pan slaat. Hoewel de nieuwe regering van alles probeert zoals het weigeren van Russische provocateurs is nog niet bij machte om te zorgen voor de-escalatie van de spanningen in het Oosten van het land. Het toestaan van het een; annexatie van de Krim, kan  hierdoor leiden tot het ander; het binnenvallen van Oost Oekraïne. Daarnaast heeft de reactie van het westen op de annexatie geen blijvende indruk achter gelaten op Rusland.

De knikkers

Vaak als niet altijd gaat het spel om de knikkers en in dit geval olie en (schalie) gas. Shell heeft net lucratieve contracten gesloten met de voormalige regering om al deze rijkdom te ontginnen. Een groot deel van dit spul ligt echter onder water en in de economische zone van de Krim. De Krim is/ was tevens het mooiste stukje Oekraïne dat aan de Cote d’Azur doet denken. Grillige rotskusten met daarachter wijngaarden en bossen. Een vleugje oriëntalisme, een rijke geschiedenis en je hebt een pracht van een reisbestemming. Met wat ontwikkeling is de Krim uitstekend geschikt voor de internationale bezoeker. Deze zeer welkome inkomstenbronnen zal de toch al niet zo heel vermogende Oekraïense regering dus moeten missen.

De knikkers rond de Krim. Let ook op het oosten waar nog meer knikkers te halen vallen.

Afhankelijkheid van Rusland

Economisch is Oekraïne intens verweven met Rusland en bijzonder afhankelijk van de export naar Rusland. Het land heeft zelf bijna geen grondstoffen, een verouderde Sovjet industrie en leunt zwaar op leningen van Rusland. Oekraïne kan economisch niet zonder Rusland omdat de producten die het produceert (nog) niet op een niveau zijn dat het westen ze wil afnemen. Daarnaast loopt Oekraïne tegen handelsbarrières van de Europese Unie aan. Wordt de gaskraan dichtgedraaid of Oekraïense producten geweerd van de Russische markt dan is het acuut crisis in Oekraïne met onrust, ontslagen en inflatie tot gevolg.

De Tataren.

Wellicht de grootste verliezers zijn de oorspronkelijke bewoners van de Krim, de Krim Tataren. Wegens vermeende subordinatie tijdens de tweede wereldoorlog werd de gehele bevolking door Stalin gedeporteerd naar de barre steppen van Kazachstan om pas begin jaren negentig weer terug te mogen keren naar de Krim. Begrijpelijkerwijs staan zij niet te springen op hereniging met de spirituele opvolgers van de schrijvers van hun zwartste bladzijden. Liever blijven de Tataren onderdeel van Oekraïne waar hun rechten en historie beter gewaarborgd zullen worden.  

De Krim tijdens de Tataarse periode

Zegen

Kiezers

Oekraïne is nu verlost van de meest fanatieke Rusland aanhangers uit het land. Scheelt met de volgende verkiezingen toch weer minstens een miljoen stemmen die anders naar een pro Rusland kandidaat gegaan zouden zijn.

Minder van deze..

Economie

Economisch was de Krim niet het beste jongetje uit de klas. Sterker nog er moest en moet altijd geld bij om de regio overeind te houden. Oekraïne is nu verlost van een zware last van de begroting die Rusland nu mag dragen.

Sevastopol

Het strekt nooit ter aanbeveling om een legerbasis van een onberekenbare buur op eigen grondgebied te moeten tolereren. Helemaal niet als het om het hoofdkwartier en de complete zwarte zeevloot van de Russische marine gaat. Het kan er zomaar voor zorgen dat er vanuit deze basis zomaar een deel van je eigen land geannexeerd wordt. Niet echt een vruchtbare samenwerking. Zonder de Krim heb je daar ook geen last meer van.

Eenheid

In een land met veel interne tegenstellingen geeft Rusland ineens een groot geschenk aan de onstabiele nieuwe machthebbers; een gezamenlijke vijand. Vergeten zijn de tegenstellingen tussen regio’s nu iedereen zijn woede op Rusland, de agressor, richten kan. Interne strubbelingen vervagen en zorgen over bijvoorbeeld de nationalistische elementen in het bestuur worden compleet overschaduwd door de Krim crisis. De nieuwe regering is in een klap legitiem en hoeft niet eens haar best te doen om heel het land achter haar nieuwe doelen te krijgen. Rusland zorgt onbedoeld voor nationale eenheid in een land dat nog slechts 23 jaar oud is.

De nieuwe koers van Oekraïne

De relatie met Rusland zal voor de komende tijd aanzienlijk verstoord blijven en de enige mogelijkheid om te overleven voor Oekraïne is dus om de blik naar het westen te werpen. Door westerse investeringen, economische integratie, modernisatie van de industrie en diversificatie van handelspartners is het mogelijk voor Oekraïne om de doelen van de Maidan te behalen. De hele onrust begon immers wegens onvrede over corruptie en het niet tekenen van een handelsverdrag met de Europese Unie. Door agressie van Rusland wordt Oekraïne naar het westen gedreven. Mocht het de regering lukken om nationale eenheid te bewaren, een werkbare oplossing voor de Krim te bedenken en ervoor te zorgen dat de Russisch sprekende meerderheid in het oosten van het land zich niet van hen vervreemd dan is het mogelijk om te bereiken waar het allemaal om begonnen was, voor de kosten van 1 Krim. Voor Rusland is het dan een pyrrusoverwinning want voor de prijs van 1 Krim raakt het de belangrijkste ex-Sovjet staat kwijt, vervreemd het andere handelspartners en isoleert het zich internationaal. Zo bezien kan het een zegen voor Oekraïne worden dat Rusland de Krim heeft geannexeerd.

Het Krim conflict

Voor de mensuh een extra gratis stukje duiding. kunt u ook weer meepraten bij de koffiecorner en/of op verjaardagen.

Watskeburt?

Na het niet ondertekenen van een soort van samenwerkingsverdrag met de EU (onder druk van rusland), besloten de mensen de straat op te gaan. De president, yanukovich, wegens het plunderen van 's lands schatkisten altijd op zoek naar geld waarvandaan ook, kreeg de situatie steeds minder onder controle wegens halfslachig optreden. Uiteindelijk werd besloten om het vuur te openen op de demonstranten waardoor de vlam in de pan sloeg en uteindelijk de president gevlucht is naar rusland, samen met wat corrupte vrindjes. Het parlement heeft daarop besloten de macht over te nemen en een interim regering op te zetten (aftreden president is zonder handtekening van dezelfde president dus juridisch niet echt rechtsgeldig). Helaas mensen, dit is geen schone revolutie waarin zielige mensjes tegen een gemene dictator in opstand komen zodat je dat lekker makkelijk in de krant kan opschrijven, er zitten veel meer kanten aan het verhaal. Ten eerste zijn een deel van de demonstranten gewoon fascistische jodenhatende knokploegen zoals die wel meer in oost europa rondlopen (Jobbik in hongarije, voetbal Hooligans in polen, Gouden dageraad in griekenland). De rood/zwarte vlag die er bij de demonstraties gezwaaid wordt is de vlag van Bandera die in de 2e wereldoorlog vocht voor een onafhankelijk ukraine en daarbij zowel Polen, Joden als Russen over de kling heeft gejaagd. niet echt een symbook van eenheid en nobel verzet zeg maar. Daarnaast is een deel van de politiek leiders van de demonstranten (Timoschenko en de huidige interim president) net zo erg corrupt als de vorige en die zin geen verbetering. Hoewel het een kleiner deel van de demonstranten is/was, is de zorg van Rusland wel reeel dat er wat onfrisse elementen bij de opstand betrokken zijn (alleen gelukkig niet de meerderheid). De tegendemonstraties worden deels georganiseerd vanuit Rusland en bevatten minstens even zoveel onfrisse elementen.

In het algemeen kan men wel stellen dat de oekrainse bevolking klaar is met de corruptie en willekeur onder yanukovich en de protesten gegroeid zijn tot een volksbeweging. Als er gesproken wordt over ' meer europa'  wordt er vooral dat bedoelt (minder corruptie, rechtsvaardige rechtsgang, meer handel met europa) en niet gelijk lid worden van de EU. De zorgen vanuit het oosten van het land zijn zeer reeel en vooral gevoeld in de portomonnee daar de handel met Rusland in het geding komt. Ukraine heeft een unieke positie (en even zo vele unike probelemen) tussen de EU en Rusland en zou zelf uit moeten zoeken wat het beste pad is voor hen.

Rusland

Waar ik me dus gigantisch aan stoor is de ongekend gekleurde berichtgeving over rusland als de grote gemene agressor en de heilige EU en de VS die altijd zo lief en bereidwillig te hulp schieten. Ja, Rusland gaat hier zijn boekje wat/ veel/ gigantisch te buiten. edoch, 25 jaar geleden was ukraine nog hetzelfde land en er wonen nog miljoenen russen. Buiten dat hebben ze er een marine basis en erg nauwe economische banden met vooral het oosten van ukraine. Het is dus niet zo dat ze er helemaal niets te zoeken hebben (Amerika bombaardeert bij wijze van spreken een half land als er een keer een Amerikaan wordt gedood). Overigens is 73% van de russen tegen ingrijpen op wat voor een manier dan ook in ukraine. Helaas hebben die nog nooit wat te zeggen gehad in rusland dus dat telt niet echt. Echter Rusland als land voelt zich wel getergd en niet serieus genomen als altijd buiten hen om beslissingen genomen worden die ook russische belangen aangaan. Zie ook Kosovo, servie, libie, irak, en syrie. Nu gebeuren er zorgelijke zaken in een gebied wat vroeger bekend stond als ' klein Rusland' en wat feitelijk de achtertuin van Rusland is.

Putin

Om de inval van de Krim te begrijpen is het toch wel handig om de denkwijze van de heer Vladimir P. en zijn companen even te volgen. 1. Uiteenvallen Sovjet unie was de grootste tragedie van de 21ste eeuw. 2. Rusland heeft al haar status en macht in de wereld daardoor verloren en wordt niet meer serieus genomen. 3. nog steeds probeert de VS altijd Rusland op wat voor een manier dan ook dwars te zitten . 4. bovendien is het westen hypocriet en meet met 2 maten. 5. het is mooi geweest, we laten ons de kaas niet meer van het brood eten. 6. we grijpen in, in onze achtertuin.
Dit is even wat kort gechargeerd de logica achter het ingrijpen. Het clubje rond Putin zijn allemaal wat paranoia achtige sovjet adepten. Zij denken dus echt dat de VS op alle manier Rusland probeert te pakken te krijgen (en in sommige gevallen is dat ook zo). Bovendien is de EU (het decadente westen) al opgeschoven tot aan de grenzen van Rusland en is Ukraine echt een ' hier en niet verder' voor putin. in deze denkwijze zijn de westerse waarden gewoon een ideologie en manier om op te rukken richting rusland. Dus als er berichten binnenkomen van extreemrechtse knokploegen, een juichende van Balen en andere westerse politici op het plein in Ukraine is de optelsom snel gemaakt: ' Het westen' is bezig op te rukken richting Rusland en moet gestopt worden. Zie daar de redenering en het waarom. Sinds Putin vooral omringt wordt door allerlei jaknikkers kun je je afvragen of de informatie die hij krigt accuraat is, of dat die wat gepeperd gepresenteerd wordt.

De EU & de VS

De VS hebben voorlopig helemaal niets te zoeken in Ukraine en mogen zich er helegaar niet mee bemoeien. Rusland vindt de VS eerst en vooral hypocriet que buitenlands beleid en daarin hebben ze, vind ik, een erg goed punt. Als Rusland iets in Amerika's achtertuin doet (Cuba 1961) is het bijna een nuclaire oorlog maar de VS mag vrijelijk zich lekker bemoeien met achtertuin van Rusland? Bovendien het brengen van ' democratie' gaat de VS de laatste tijd lekker af (zie: Vietnam, Afghanistan, Irak, Libie en Syrie). Als John Kerry zegt dat" een land moet niet onder valse voorwendselen een ander land binnenvallen" is dat gewoon regelrechte komedie (Irak 2003 iemand?). De VS doet er goed aan zich gewoon koest te houden en gewoon te accepteren dat niet iedereen van de mondiale politieagent gediend is.

Dan de EU, nog zo'n clubje amechtigen. De EU moet zich lekker bezig houden met rechte komkommers en kromme bananen en voor de rest niets. Al die politici die zich op het Kievse podium een orgasme van zelfgenoegzaamheid bezorgen horen we op het moment wat minder (Waar zit je van Balen & Verhofstad?). Er worden valse beloftes gedaan aan de bevolking van ukraine die de EU nooit kan waarmaken. De illusie wordt gewekt dat Ukraine morgen zo, hop, bij de EU kan maar de werkelijkheid is dat dit in nog geen 30 jaar gaat gebeuren. in het beste geval ontstaat er een soort samenwerkingsverband maar al die politici hebben weer eens voor hun beurt gesproken met ' wij hebben gewonnen' . De relevantie van de EU op buitenlandse politiek is hiermee ook definitief klaar. vergaderen op maandag omdat er in het weekend niet gewerkt wordt? Hevig ontstemd worden, ernstig bezorgd zijn, en sterk veroordelen? zo, dat zal ze leren die gemene Russen. Feit is dat de EU en al haar landen al lang haar scrotum alsmede den testikelen ingeleverd heeft door alle bezuinigingen op defensie en vooral heel erg druk zijn met allerlei irrelevante zaken. Als er een keer echt opgetreden moet worden dan staat de EU met lege handen en mooie woorden (die overigens weining indruk maken). Bovendien is ook de EU lekker hypocriet als het gaat over Rusland. Er worden wat quasi veroordelingen geuit maar Duitsland krijgt nog steeds gas van Rusland, Engeland nog steeds geld in Londonistan en oligarchenkinderen op de kostscholen, Frankrijk verkoopt nog steeds oorlogschepen en in Nederland worden nog steeds brievenbusfirma's opgezet door corrupte Russen. Zolang er geen sancties worden opgelegd die echt pijn gaan doen (voor alle partijen) murmelt de EU wat verder en verliest steeds meer aan relevantie. De vraag is natuurlijk waarom Ukraine daar uberhaupt lid van zou willen woorden, van zo'n clubje met laffe, hypocrite, zelfgenoegzame politici die kwistig met valse beloftes rondstrooien. U ziet, mijn vertrouwen in de EU als bindende dan wel helende partij in dit conflict is niet bijzonder groot en dat is vooral gestaafd door daden van diezelfde politici.

Hoe nu verder?

Er is waarschijnlijk geen oplossing te bedenken waar alle partijen blij van worden. Bovendien is het heel lastig om het motief achter de Krim invasie te achterhalen. Is het landjepik, bescherming van Rusland tegen het oprukkende westen of is het een drukmiddel om het beste resultaat voor Rusland uit de nieuwe regering te halen? Zodra ik daar meer over weet dan horen jullie het. Bovendien heb ik daarvoor wat meer wodka nodig.

Groet vanaf des vijandsch' kant

Politicus

Politicus is een eerzaam beroep, neen zelfs veel meer een roeping dan een beroep. Het is de bevlogenheid je in te zetten voor de goede zaak. Met vuur, passie, inzicht kennis en intellect behartig je de belangen van het volk. Een zware maar achtenswaardige taak. 

Met beschaafde rede probeer je eenieder te overtuigen van jouw standpunten die je eloquent uiteenzet. Je wapens zijn sterke argumenten en je harnas is het gedistingeerd pareren van opinies van anderen middels vurige voordrachten. Soms kan het voorkomen dat niet alle politici jouw standpunt innemen maar ook dat is politiek, soms is het nemen en vaak genoeg ook geven. Verlies draag je waardig als een heer.

Tot zover de theorie, dan nu de praktijk. Kijk eens hoe beschaafd men een voorstel van voor -en tegenargumenten voorziet in het Oekraïense parlement. Het wederzijds respect is er echt enorm!

Het Amerikaanse raketschild

Prachtig voorbeeld van Russische publieke opinie.

Zoals (bijna) iedereen wel weet heeft President Obama laatst het besluit genomen om het raketschild niet te plaatsen in Europa (http://www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/9/17/vszietafvanraketschildeuropa.html ). Hoewel bijna iedereen, zo niet iedereen positief reageert op dit nieuws zijn er toch een aantal Russische individuen die niet zo blij zijn met dit besluit.

Waarom vraagt u zich af? In het Russische denken kan het niet zo zijn dat iets voor niets gedaan wordt, zeker niet als aartsvijand Amerika iets onderneemt. Alles, in het Russische denken, MOET onderdeel zijn van een groter plan. Dus als er een positief (zowel voor Amerika als Rusland) besluit genomen wordt, zonder dat er een duidelijke strategie achter zit dan MOET het een onderdeel zijn van een groter plan om de positie van Rusland te ondermijnen.

Als het plan was om het raketschild te verwijderen dan gebeurd er niets voor niets en heeft Amerika heftig onderhandeld om daar iets voor terug te krijgen, wat uiteraard niet aan het publiek geopenbaard wordt. Aldus is het niet plaatsen van het raketschild het bewijs van een alomvattende strategie om de positie van Rusland te ondermijnen, zo niet te vernietigen.

Een andere theorie is de volgende: de reden dat Amerika ineens zo meegaand is in de relatie met Rusland is vanwege de overduidelijke reden om Rusland van binnenuit te corrumperen en zo de vernietiging van de Russische staat te bewerkstelligen. Dit als nieuwe strategie in plaats van de oude oost/ west tegenstelling welke overigens hetzelfde doel had.

Eigenlijk is het allemaal heel makkelijk. Alles wat Amerika doet, zowel negatief als op het oog positief, is onderdeel van een groter en al omvattend meesterplan om Rusland ten val te brengen. Wie het tegendeel beweert is duidelijk geïndoctrineerd door de westerse media.

politiek in Ukraïne

Over politiek discussiëren in Ukraïne is zoveel leuker dan in Nederland! Gaat het in Nederland vooral over de virtuele zetelwinst van de PVV ten opzichte van de VVD of de vraag of een ambtenaar meer mag verdienen dan de balkenende-norm, in Ukraïne gaat het er iets anders aan toe.

Eerst even een korte introductie en uitleg: Ukraïne is een bijzonder groot land maar politiek is het op te delen in het oosten en westen. Het westen is meer op het Europa gericht en wil eigenlijk zo snel mogelijk lid worden van de NAVO en de EU. Bolwerken zijn Lviv en Kiev (wat huns inziens beter kan worden geschreven als Kyiv). Dit is ook de regio waar ze Ukraïns praten in plaats van Russisch. Politiek worden ze vertegenwoordigd door Viktor Yuschenko (die met dat gehavende gezicht, veroorzaakt door vergiftiging) en Yulia Timochenko (de vrouw met de blonde vlecht, de ‘iron lady’ van Ukraïne).

Het Oosten is veel meer op Rusland gericht en moet niets hebben van de vrijerij van de huidige regering (Yuschenko en Timochenko dus) met het westen. Ze zijn bang dat de relatie met Rusland hierdoor verslechtert. In het oosten praten ze Russisch, zijn er veel familiebanden over en weer met Russen en deze regio was in Sovjettijd het hart van de industrie. De voorman van deze regio is Yanukovich, een (voormalig) communist, al praten ze in het oosten liever over een ‘socialist’.

Dat zijn in het kort de verhoudingen (al heb je pagina’s nodig om alle facetten te beschrijven).

Als je in het westen met iemand over politiek praat, spuugt hij of zij al gauw zijn gal over de Russen die zich veel te veel met de Ukraïnse politiek bemoeien en deze met alle macht proberen te beïnvloeden. Yanokovich is een ‘vuile’ communist die het land weer terug naar de oude corrupte tijden wil brengen en die eigenlijk het liefst gewoon weer wil zorgen dat Ukraïne een provincie van Rusland wordt.

In het oosten (waar ik iets meer mensen gesproken heb dus vandaar dat dit stukje iets langer is) zijn ze op z’n minst niet al te positief over het tandem Yuchenko/ Timochenko. Yuchenko bijvoorbeeld, is een marionet die Ukraïne aan het westen wil verkopen of weg geven (waarom? Vanwege onze rijkdom en onze grondstoffen!). De vrouw van Yuchenko is in het echt een Amerikaanse spion en men wist er nog bij te vertellen dat het huwelijk gearrangeerd was door (uiteraard) de Amerikanen. Timochenko is naast premier ook vooral beoefenaar van het oudste beroep van de wereld (schijnbaar een groot multitask talent die vrouw!). beide zijn zo corrupt zoals in de geschiedenis nog niet is voorgekomen en verkwanselen de kostbare relatie met Rusland. Het liefst zouden de mensen in het oosten van Ukraïne zicht afscheiden van het westen en terugvluchten in de veilige moederschoot van Rusland. Want dat is een sterk land en daar heb je veel meer aan dan dat gevrij met het westen.

De vraag is natuurlijk: wie heeft er gelijk? Het is een bijzonder gecompliceerde verhouding (zowel onderling als die tussen Rusland en Ukraïne) die meer vragen oproept dan beantwoord maar ik zou zeggen dat in beide kanten een klein beetje waarheid schuilt. In ieder geval kun je menig interessante, onderhoudende, humoristische en onwaarschijnlijke avond hebben als je in een van de twee kampen over politiek begint en het leuke is, het verveelt nooit!

Overigens gingen alle argumenten vergezeld van een hoeveelheid krachtermen waar ik ongeveer 43 pagina’s voor nodig gehad zou hebben om die allemaal weer te geven maar die ik de beschaafde lezer wil onthouden. De onbeschaafde lezer die toch geïnteresseerd is wil ik de mogelijkheid niet onthouden. Maak 190.843.466 Zimbabwaanse Shilling over naar mijn bankrekening op de Kanaaleilanden en er zal een kopij opgestuurd worden.